مجموعه وبلاگ نویسی بهتر؛
شماره یک:

چرا کسی نوشته‌های ما را نمی‌خواند؟

گاهی ساعت‌ها برای نوشتن یک مطلب وقت می‌گذاریم، با حوصله و وسواس ویرایشش می‌کنیم و بالاخره منتشرش می‌کنیم؛ اما بعد… هیچ اتفاقی نمی‌افتد!
نه بازدید چشمگیری، نه نظری، نه حتی یک واکنش ساده.
طبیعی است که اولین فکرمان این باشد:
«پس نوشته‌ام خوب نبوده!»
اما همیشه مشکل از کیفیت نوشته نیست. گاهی نوشته ما خوب است، اما نتوانسته مخاطب را متوقف کند و به خواندن ادامه بدهد.

بیایید پنج دلیل رایج را با هم مرور کنیم.
۱. موضوع نوشته برای مخاطب مهم نیست
ممکن است موضوعی برای ما بسیار جذاب باشد، اما مخاطب چنین احساسی نداشته باشد.
این‌جا یک سؤال ساده می‌تواند قبل از شروع نوشتن به کمکمان بیاید:
«چرا باید کسی وقت بگذارد و این نوشته را بخواند؟»
اگر نتوانیم پاسخ روشنی برای این سؤال پیدا کنیم، شاید هنوز موضوع مناسبی برای نوشتن انتخاب نکرده‌ایم.
البته قرار نیست همیشه درباره موضوعات عجیب و هیجان‌انگیز بنویسیم. گاهی یک موضوع ساده هم می‌تواند خواندنی باشد؛ به شرط آنکه به مسئله یا نیاز واقعی مخاطب مربوط باشد.

۲. عنوان نوشته جذاب نیست
مخاطب پیش از آنکه متن ما را بخواند، عنوان را می‌بیند. اگر عنوان نتواند توجه او را جلب کند، احتمالاً اصلاً به متن نمی‌رسد.

مثلاً عنوان:
«چند نکته درباره کتاب‌خوانی»
چندان چیزی به مخاطب نمی‌گوید.
اما این عنوان را ببینید:
«چرا کتاب می‌خوانیم ولی چیزی یادمان نمی‌ماند؟»
این‌جا یک سؤال شکل گرفته و مخاطب ممکن است با خودش بگوید: «واقعاً چرا؟»
عنوان خوب قرار نیست مخاطب را فریب بدهد؛ قرار است کنجکاوش کند.

۳. شروع نوشته ضعیف است
فرض کنیم عنوان خوب بوده و مخاطب را به خواندن کشانده‌ایم. حالا نوبت چند خط اول است.
گاهی همین چند خط کافی است تا مخاطب تصمیم بگیرد ادامه بدهد یا صفحه را ببندد.
مثلاً:
«امروزه کتاب‌خوانی یکی از موضوعات مهم در زندگی انسان است و افراد زیادی به مطالعه علاقه دارند…»
احتمالاً چیز زیادی برای دنبال‌کردن در این شروع وجود ندارد.
حالا این شروع را ببینید:
«تا حالا شده یک کتاب را تمام کنید و چند روز بعد حتی یادتان نباشد درباره چه بود؟»
این سؤال، مخاطب را وارد موضوع می‌کند؛ چون ممکن است خودش چنین تجربه‌ای داشته باشد.
پس به‌جای مقدمه‌های طولانی و کلی، گاهی بهتر است نوشته را با یک سؤال، تجربه، تصویر، اتفاق واقعی یا جمله‌ای غیرمنتظره شروع کنیم.

۴. نوشته را برای «همه» نوشته‌ایم
یکی از اشتباه‌های رایج این است که فکر کنیم هرچه مخاطبمان بیشتر باشد، بهتر است.
اما وقتی برای «همه» می‌نویسیم، معمولاً نوشته‌مان برای هیچ‌کس به‌طور مشخص جذاب نیست.
مثلاً: «این مطلب برای همه کسانی است که به مطالعه، زندگی، موفقیت و رشد فردی علاقه دارند…»
تقریباً هر کسی می‌تواند مخاطب این جمله باشد؛ و در نتیجه، هیچ‌کس مخاطب مشخص آن نیست.
اما اگر بنویسیم:
«اگر دانشجویی و شب امتحان مجبور می‌شوی ۱۰۰ صفحه را یک‌جا بخوانی، این مطلب برای توست.»
مخاطب مشخص‌تر می‌شود و احتمال اینکه یک دانشجو با آن ارتباط برقرار کند، بیشتر است.
هرچه مخاطبمان را بهتر بشناسیم، دقیق‌تر و مؤثرتر می‌نویسیم.

۵. نوشته فقط «اطلاعات» می‌دهد
مخاطب امروز با کمبود اطلاعات روبه‌رو نیست.
با چند جست‌وجو می‌تواند ده‌ها مطلب درباره یک موضوع پیدا کند. بنابراین اگر نوشته ما فقط مجموعه‌ای از اطلاعات تکراری باشد، دلیل زیادی برای خواندنش وجود ندارد.
سعی کنیم چیزی بیشتر از اطلاعات به مخاطب بدهیم:
تجربه، مثال، داستان، نگاه شخصی، راه‌حل یا حتی یک سؤال تازه.
مثلاً به‌جای اینکه فقط بنویسیم:
«برای موفقیت باید هدف داشته باشیم.»
می‌توانیم تجربه‌ای را با مخاطب در میان بگذاریم:
«سال‌ها فکر می‌کردم مشکل من تنبلی است. بعدها فهمیدم اصلاً نمی‌دانستم قرار است به کجا برسم…»
جمله دوم فقط یک اطلاعات به مخاطب نمی‌دهد؛ او را با یک تجربه روبه‌رو می‌کند.
و تجربه، معمولاً خواندنی‌تر از یک توصیه کلی است.
نوشته‌ات را یک بار از این پنج زاویه ببین
کم‌خوانده‌شدن یک نوشته، لزوماً به معنی بدبودن آن نیست.
گاهی موضوع، عنوان، شروع نوشته یا حتی شیوه ارائه آن نیاز به تغییر دارد.
پس قبل از اینکه نوشته‌مان را قضاوت کنیم، این پنج سؤال را از خودمان بپرسیم:

☑️ آیا موضوع برای مخاطب مهم است؟
☑️ آیا عنوان، او را کنجکاو می‌کند؟
☑️ آیا شروع نوشته به اندازه کافی جذاب است؟
☑️ آیا می‌دانم دقیقاً برای چه کسی می‌نویسم؟
☑️ آیا در نوشته چیزی بیشتر از اطلاعات معمولی به مخاطب می‌دهم؟
حالا ازتون میخوام که یک تمرین انجام بدین: 
یکی از نوشته‌های قدیمی وبلاگتان را باز کنید و این پنج سؤال را از آن بپرسید.
شاید متوجه شوید که مشکل نوشته‌ات آن چیزی نیست که فکر می‌کردید.
شاید نوشته‌تان خوب بوده؛ فقط هنوز راه درست رسیدن به خواننده را پیدا نکرده اید.
با مطالب آموزشی وبلاگ پشتیبانی همراه باشید …