گاهی یک نوشته واقعاً خوب نوشته‌ایم؛ حرفی برای گفتن دارد، تجربه‌ای دارد، شاید حتی خواندنش برای دیگران مفید باشد؛ اما کسی سراغش نمی‌رود.
مشکل همیشه خودِ نوشته نیست. گاهی مشکل عنوان نوشته است. عنوان، درِ ورودی نوشته است. قبل از اینکه کسی نوشته‌ات را بخواند، باید تصمیم بگیرد که اصلاً وارد آن بشود یا نه. عنوان همان چیزی است که این تصمیم را می‌سازد.
مثلاً این دو عنوان را ببینید:
«تجربه من از کتاب‌خوانی»
یا:
«چرا با اینکه کتاب می‌خریم، کمتر کتاب می‌خوانیم؟»
هر دو می‌توانند درباره یک موضوع باشند، اما عنوان دوم یک سؤال در ذهن خواننده ایجاد می‌کند:
«راستی چرا؟»
عنوان خوب قرار نیست حقه‌ای برای جذب مخاطب باشد؛ قرار است به خواننده بگوید چرا این نوشته ارزش خواندن دارد.
حالا عنوانمان را چطور بهتر کنیم؟ هر چند این بحثی درازدامن است؛ اما گاهی با پرسیدن چند سوال قبل از این که نوشته‌مان را منتشر کنیم، مسأله عنوان کمی برایمان جدی تر و پررنگ تر می شود .
قبل از انتشار نوشته، از خودمان بپرسیم:
آیا این عنوان کنجکاوی ایجاد می‌کند؟
آیا مشخص است نوشته درباره چیست؟
آیا چیزی در آن هست که خواننده را به خودش مربوط کند؟
آیا می‌توانم آن را کوتاه‌تر و روشن‌تر کنم؟

مثلاً:
«چند نکته درباره وبلاگ‌نویسی»
می‌تواند تبدیل شود به:
«۵ اشتباه که باعث می‌شود نوشته‌های وبلاگمان خوانده نشوند»
یا:
«تجربه من از نوشتن»
می‌تواند تبدیل شود به:
«چیزی که بعد از یک سال وبلاگ‌نویسی فهمیدم»
گاهی فقط با تغییر عنوان، همان نوشته قبلی دوباره فرصت دیده‌شدن پیدا می‌کند.
شما هم می توانید امتحان کنید. یکی از نوشته‌های قدیمی وبلاگت را انتخاب کنید. عنوان فعلی‌اش را نگاه کنید و سه عنوان جدید برایش بنویسید؛ بعد از بین آن‌ها عنوانی را انتخاب کنید که اگر خودتان خواننده بودید، بیشتر وسوسه می‌شدید روی آن کلیک کنید.

به یاد داشته باشید که:
نوشته خوب، وقتی خوانده می‌شود که خواننده دلیلی برای خواندنش پیدا کند. و این دلیل، گاهی از همان عنوان شروع می‌شود.