می‌توانید از وبلاگتان به عنوان یک انجمن گفتگو استفاده کنید تا هر چیزی که دلتان میخواهد بگویید یا مکالمه‌ای را شروع کنید.

اگر روی وبلاگ دیگران یا در تلویزیون یا مجله‌ای یا هر جای دیگر چیزی میبینید که شما را به فکر وامی‌دارد، در وبلاگتان به آن پاسخ دهید. این مخصوصا وقتی راضی‌کننده است که بحث مورد نظر شما را آزار میدهد و شما می‌خواهید از یک نظریه نه‌چندان‌محبوب دفاع کنید یا روی نکته ای که کمتر به آن توجه شده تاکید نمایید.

بعضی وقت‌ها می‌بینید که خوانندگان‌تان هم چیزی برای گفتن دارند و برایتان نظر می‌گذارند یا اینکه در سایت خودشان به شما پاسخ می‌دهند.

نوشته های مرتبط :

هیچ کس اهمیت نمیدهد ناهار چی خوردید !

پانزده دقیقه وقت دارید؟

وبلاگ ها ساختار خاص خود را دارند، فرهنگي منحصر به فرد دارند و در نوشتن نيز قوانين و عرف هايي براي آنها وجود دارد. اين که چه کسي يا چه کساني روز اول اين قوانين را به وجود آوردند و آنها را باب کرده اند مهم نيست، و اين که چگونه اين ساختارها تغيير مي کنند بحث ديگري است، اما در اين مقاله مي خواهيم به صورت کوتاه به نکاتي اشاره کنيم که مد نظر بازديدکنندگان است و در واقع وبلاگ خوان ها بيشتر با اين نوع نوشتن و اين معيارها خو گرفته اند.

قاعده کلي: وقت کم است!

يک قانون عمومي در مورد نوشتن وبلاگ وجود دارد و آن اين است که خوانندگان وبلاگ شما طبق آمار مشهوري که ارائه شده است به طور متوسط 90 ثانيه در وبلاگ شما مي مانند، پس بايد سعي کنيد تا در اين 90 ثانيه، مخاطب شما هم مطلب به اندازه کافي ببيند و بخواند و هم جذابيت هاي وبلاگ وي را تحت تاثير قرار دهد تا براي بار ديگر به وبلاگ شما مراجعه کند.اين کمبود وقت سبب مي شود تا نهايت تلاش خود را داشته باشيد که با کوتاه نويسي، نوشتن جذاب و استفاده از برخي عناصر و… مدت حضور بازديدکننده را در وبلاگتان بيشتر کنيد.

استفاده از تيتر مناسب

در وبلاگ شما نوشته هاي زيادي وجود دارد و بر طبق قاعده اي که پيشتر گفته شد، وقتي که مخاطب براي مشاهده مطالب وبلاگ مي گذارد کم است، پس احتمال قوي تمام مطالب وبلاگ را نخواهد خواند و از ميان آن ها گزينشي مي کند. در اين بين، اگر مطالب شما تيتر مناسبي را نداشته باشند، مخاطب تا قسمتي از آن را مي خواند و اگر مطلب مد نظر وي نباشد، ممکن است همان 90 ثانيه هم به شما زحمت حضور ندهد و کل وبلاگ را ببندد! اما اگر تيترها را مناسب و گويا انتخاب کنيد، مطلب مورد نظر خود را از آن ميان به درستي انتخاب مي کند و از آن جا که به هدف خود مي رسد، ممکن است بيش از 90 ثانيه مهمان وبلاگ شما باشد و امکان تبديل وي به مخاطب دائم بيشتر شود.فراموش نکنيد که گاه اهميت يک تيتر کمتر از اصل متن نيست و يک تيتر مناسب سبب مي شود تا متن شما خواندني تر شود و از طرفي ديگر يک تيتر نامفهوم و مبهم نه تنها گاه جذابيتي ايجاد نمي کند که سبب رنجش مخاطبتان مي شود.

تقسيم مطلب به پاراگراف هاي کوتاه

سعي کنيد تا حد امکان از پاراگراف هاي کوتاه استفاده کنيد. چند پاراگرف کردن يک مطلب طولاني زمينه خواندن بيشتر و راحت تر آن را براي مخاطبتان فراهم مي آورد. اما در صورتي که احساس مي کنيد نمي توانيد آن را کوتاه کنيد و طبيعتا مطلبي طولاني است، سعي کنيد از ميان تيتر استفاده نمائيد. ميان تيتر گاه سبب مي شود که مخاطبي که از تيتر نوشته شما به صورت کامل به محتواي مطلب پي نبرده است، از طريق خواندن ميان تيترهاي مطلب به سمت نوشته جذب شود. از سوي ديگر ميان تيترها جلوه اي حرفه اي تر به نوشتار و وبلاگ شما مي دهند.

مشخص کردن کلمات کليدي

ممکن است بنا به اقتضا متن شما طولاني باشد و هر چند ميان تيترها کمک شاياني به مخاطب شما در فهم مطالب کليدي متن مي کند، اما نياز دارد تا به دنبال مطلب مورد نظر خود حول محور کلمات مهم آن متن باشد.کلمات کليدي را مي توان به وسيله زيرخط دار کردن آن ها، درشت يا ايتاليک کردنشان انجام دهيد. گاهي هم مي توان از تغيير رنگ استفاده کرد. البته بايد توجه داشت اين تغيير به حدي باشد که حالت غيرعادي در متن به وجود نياورد.

حدالامکان مختصر و مفيد

بعضي وبلاگ ها بر اساس نوع و ماهيتشان نمي توانند کوتاه بنويسند، مانند وبلاگ هاي تخصصي که درباره مطلب خاصي مقاله يا مطلب طولاني نوشته اند و قطعا در اين وبلاگ ها بحث 90 ثانيه براي مخاطب مطرح نيست. اما در موارد ديگر تا جايي که برايتان امکان دارد از به حاشيه رفتن بپرهيزيد و به صورت مختصر و مفيد به بيان مطلب بپردازيد.

مستند نويسي

اما از نظر علمي مستند نويسي يکي از اصولي است که باعث مي شود وبلاگ ما هم به عنوان يک مرجع قابل اتکا باشد و هم نوشته هاي ما بيشتر باور شود. البته مستند نويسي بسته به ماهيت وبلاگ متفاوت است. طبيعتا همان انتظاري را که از يک وبلاگ خبري يا پزشکي دراين باره داريم از يک وبلاگ حاوي نوشتار شخصي نداريم.

نداشتن غلط املايي و نگارشي

هر چند در فضاي مجازي بسياري هنجارهاي معمول وجود ندارد و گاه بعضي قواعد را ناديده مي گيريم، اما در مورد بحث چگونه نوشتن در وبلاگ، چه از سبک نوشتار رسمي استفاده کنيم و چه سبک خودماني، مجاز به داشتن غلط هاي املايي و نگارشي نمي باشيم. چرا که در هر حال عملکرد يک رسانه را داريم و از مخاطبانمان انتظار داريم به ما اعتماد کنند، و يکي از عوامل کسب اعتماد مخاطب مي تواند درست نويسي نگارشي باشد. طبيعتا مخاطب هنگامي که مي بيند در نوشته هاي ما غلط هاي نگارشي و ويرايشي به وفور به چشم مي خورد، نسبت به صحت مطالب ما نيز شک خواهد کرد!

از میان معیارهای موفقیت یک وب سایت، داشتن مطالب و اطلاعات مفید از مهمترین این معیارها به شمار می رود.

داشتن سایتی با اطلاعات منحصر به فرد بهترین برگ برنده است.

سعی کنید در وب سایت خود مطالب سودمند و غیر تکراری قرار دهید.

منبع مطلب بودن بهتر از انبار مطالب سایتهای دیگر بودن است.

پس … منحصر به فرد باشید !

ضعف ادبیات فارسی

این مشکل مهم‌‌ترین و آزاردهنده‌ترین مشکل وبلاگ‌‌ها است. این مشکل خودش چند وجه دارد:

ـ ضعف املایی: اشتباهات املایی ظاهراً برای‌ وبلاگ نویسان خیلی مهم نیست؛  این اشتباه ناشی از عدم دقت کافی می باشد . چه بسا اشتباهاتی که باعث می شود بار علمی یک وبلاگ زیر سوال برود!

ـ ضعف در نگارش: طبعاً انتظار نمی‌رود که یک وبلاگ‌نویس مدیریت یا آی‌تی مثل یک وبلاگ‌نویس حوزه‌ی ادبیات نگارش خوب، جذاب و روانی داشته باشد؛ اما نگارش بد هم برای خودش تبدیل به معضلی شده است. بارها به مطالبی با محتوای بسیار عالی برخوردمی کنیم  که از بس از نظر نگارش ضعیف بوده‌اند، مشتریان احتمالی‌شان را هم از دست داده‌اند. چه بهتر که بتوانید یک سبک نگارشی خاص خودتان هم ایجاد کنید. نمونه‌ی خوب این کارها را پیدا کرده و سعی کنید ضعف موجود در نگارشتان را بهبود دهید.

ـ استفاده‌ی نادرست از واژگان تخصصی: واقعاً از خواندن مطلبی که در آن واژگان تخصصی دارای معادل فارسی بسیار زیبا و مصطلح، با حروف انگلیسی و یا از آن هم بدتر، با حروف فارسی نوشته‌ شده‌اند، رنج نمی برید؟ لطفاً کمی با زبان تخصصی حوزه‌ی وبلاگ‌نویسی‌تان آشنا شوید. کتاب‌ها و مقالات نوشته شده یا ترجمه شده‌ توسط دیگران را بخوانید تا با معادل‌های درست این گروه از واژه‌ها آشنا شوید. این‌ طرز نوشتن نشان‌دهنده‌ی ضعف زبانی و نگارشی شما است. حالا بگذریم که شاید ناآگاهی شما را هم نسبت به ادبیات روز حوزه‌ای که دارید در مورد آن می‌نویسید، نشان دهد!

ـ ضعف درست‌نویسی: ظاهراً برای بسیاری از وبلاگ‌نویسان این حوزه‌، درست‌نویسی فارسی در دنیای مجازی اصلاً اهمیتی ندارد. یاد بگیریم که در دنیای مجازی، درست فارسی بنویسیم.

اشکالات املایی و نگارشی، متأسفانه اغلب ریشه در جدی مطالعه نکردن ما دارند. خیلی از ما حتی حوصله‌ی خواندن رمان و داستان کوتاه را هم نداریم. بنابراین برای بهتر شدن ادبیات فارسی‌مان، لطفاً بیش‌تر کتاب بخوانیم!

یکی از امکانات افزوده شده به سامانه، بخش پیام های وبلاگ می باشد.

لازم است قبل از توضیح درباره پیام، تعریفی از «نظر» و تفاوت آن با «پیام» را یادآوری کنیم.

«نظر» بیان دیدگاه های شما در ارتباط با محتوای وبلاگ است . که در پایین هر مطلب در بخش نظرات می توانید نظر خود را پیرامون آن نوشته ارسال کنید.

«پیام» متنی است که شما  به منظور ارتباط گرفتن با سایر کاربران سامانه ارسال می کنید مثلا پیام های تبریک، تسلیت، پرسش سوالاتی از کاربر یک وبلاگ و….. برای ارسال پیام، هروبلاگ گزینه ای به نام «تماس با مدیر»، «تماس» ، «ارسال پیام» و .. دارد(بسته به نوع قالب ممکن است نام این قسمت متفاوت باشد) . بعد از کلیک بر روی این گزینه، فرم پیام ظاهر شده و شما متن پیام خود را ارسال می نمائید.

نظرات وارد میزکار مدیر وبلاگ شده و پس از بررسی منتشر می شوند اما پیام ها با توجه به اینکه گفتگوهای دوکاربر است نیاز به انتشار نداشته و در باکس «پیام» روی میز کار خود میتوانید پیام های جدید را بخوانید.

نکته1 : وقتی کاربری برای شما پیامی ارسال کند ایمیل اطلاع رسانی به inbox ایمیل تان ارسال می شود.

نکته 2 : برای پاسخگویی به شخص فرستنده پیام ، نیازی نیست وارد وبلاگ فرد شوید. در همان باکس «پیام» ها بعد از باز کردن پیام و خواندن آن ، می توانید در بخش «پاسخ» ، پایین صفحه، پاسخگوی کاربر مقابل باشید.

نکته 3 : افراد غیر عضو اگر پیامی ارسال کنند، شما تنها از طریق ایمیل خود می توانید به آنها پاسخ دهید پس دقت داشته باشید به هنگام ارسال پیام، با کاربری تان وارد شده باشید.

نکته 4: برخی از دوستان، سوالات خود را ز طریق فرم تماس با پشتیبانی ارسال کرده اند و جوابها نیز از همان طریق پاسخگویی، برایشان ارسال شده است. برای مشاهده پاسخ سوالات خود به باکس پیامهایتان مراجعه کنید.

معمولا تا صحبت از وبلاگ‌نویسی می‌شود، آدم‌های پیدا می‌شوند که این سؤال را مطرح می‌کنند: «که چه بشود؟»

بسیاری از این افراد شناخت درستی از وبلاگ‌نویسی ندارند و تصور می‌کنند وبلاگ‌نویسی محدود به پست‌های کوتاه شاعرانه و عاشقانه و نقل جسته گریخته خاطرات می‌شود.

معدود افرادی هم که می‌دانند وبلاگ‌نویسی چه جایگاهی دارد، بهانه می‌کنند که وبلاگ‌نویسی وقت و انرژی فوق‌العاده‌ای می‌خواهد، در صورتی که این روزها را همین افراد را می‌بینیم که ساعت‌ها در محیط وایبر مشغول گفتگوهای غالبا بیهوده و وقت‌گیر می‌شوند.

اما در این پست می‌خواهیم با هم بررسی کنیم که وبلاگ‌نویسی چه فوایدی دارد.

در این نوشته منظور ما از وبلاگ‌نویسی یک جریان مستمر، پایدار و هدفدار است که منجر به تولید محتوا، بیان کردن نظرات و نقدهای عمیق، ترجمه و پدید آوردن مطالب خوب علمی باشد. به عبارتی ما وبلاگ‌نویسی حرفه‌ای و نه وبلاگ‌نویسی تفننی را مد نظر داریم.

فواید وبلاگ‌نویسی

۱- شما می‌توانید تبدیل به یک برند شخصی شوید: در صورتی که چند سالی کار کنید و مدام مطالب سطح بالا تولید کنید، تبدیل به یک برند خواهید شد، طوری که نظر شما برای مردم مهم می‌شود و مردم دوست دارند، در مورد همه رویدادها و پدیده‌ها نظر و دیدگاه شما را بدانند.

۲- شبکه شدن با افراد ارزشمند: معمولا ما در زندگی عادی، خیلی کم پیش می‌آید که دوستانی با نظرها و دیدگاه‌ها و اهداف نزدیک پیدا کنیم. افرادی که دوست ما در دنیای فیزیکی هستند، خیلی وقت‌ها فرسنگ‌ها با ایده‌آل‌های ما فاصله دارند و با علایق ما بیگانه‌اند.

اما بعد از مدتی وبلاگ‌نویسی، در روندی آهسته، شما به تدریج کسانی را پیدا می‌کنید که از نظر فکری به شما نزدیک هستند.

اصلا نیاز نیست که تعداد این افراد بیشتر باشد، کافی است که ده نفر از چنین دوستانی داشته باشید، تا دیگر حس غربت نکنید.

۳- تکامل شخصی: وبلاگ‌نویسی به معنی واقعی کلمه می‌تواند از شما آدم بهتری بسازد. اگر شما پست‌های محققانه و نه پست‌های سطحی بنویسید، به تدریج یاد می‌گیرید که در مورد هر چیزی به صورت ژرف اندیشه کنید، تحقیق کنید، فکت‌ها را کنار هم بچینید. به تدریج یاد خواهید گرفت که همین ویژگی را وارد زندگی خود هم بکنید و آدمی تکانه‌ای نباشید.

۴- خودشناسی: با وبلاگ‌نویسی به تدریج شما با اهداف و امیال مخفی و واقعی خود آشنا می‌شوید.

در حین نوشتن پست‌ها، شما به تدریج سیری در «هرم‌های نیازهای فردی» می‌کنید، به خودشکوفایی می‌رسید و به آنجا می‌رسید که ایجاد دنیایی بهتر برای همه، هدف غائی‌تان می‌شود.

۵- شهرت و افتخار: اما یک چیز خوب و شاید هم مزاحم در وبلاگ‌نویسی رسیدن به شهرت و افتخار است، شماری از ما این مطلب را دوست داریم، بعضی از ما هم نه.

۶- پول: البته برای رسیدن به پول شما باید مهارت‌ها و توانایی‌های زیادی کسب کنید و بدانید که چطور باید بازاریابی کنید و با توجه به جو ایران، چطور امور مالی را بومی کنید.

در ایران تعداد وبلاگ‌نویس‌هایی که از این محل، صاحب درآمد جانبی می‌شوند، بسیار انگشت‌شمار است.

۷- اعتماد به نفس: آدمی خجول و درونگرا هستید؟! وبلاگ‌نویسی می‌تواند به تدریج باعث اعتماد به نفس شما شود. وقتی پست‌های شما و اندیشه ارزشمند پنهان شما، به تدریج از سوی انبوهی از خواننده‌ها کشف شود، شما به ناگاه متوجه می‌شوید که یک آدم حاشیه‌ای بی‌ارزش نیستید، بلکه برعکس می‌توانید افکار عمومی را هم جهت بدهید.

۸- توانایی کنترل احساسات و عواطف: با وبلاگ‌نویسی به تدریج یاد می‌گیرید و تجربه پیدا می‌کنید که نوشتن پست‌های تکانه‌ای و اظهار نظرهای شتاب‌زده، با عکس‌العمل منفی خواننده‌ها روبرو می‌شود.

بنابراین یاد می‌گیرید که به جای سیاه و سفید دیدن، خاکستری ببینید و از منظرهای مختلف به پدیده‌ها و رویدادها نگاه کنید، خودتان را به جای افراد مختلف بگذارید و منصف باشید و در بعضی از موارد هم «مصلحت‌گرا» باشید و با اظهار نظرهای دپلماتیک، از کنار چیزهایی که نمی‌شود در مورد آنها به وضوح صحبت کرد، بگذرید!

۹- متفاوت باشید: می‌خواهید به جای سر کردن در فیس‌بوک و وایبر کار ارزشمندی انجام بدهید؟ وبلاگ بنویسید!

۱۰- مدیریت زمان: شرط وبلاگ‌نویسی منظم آن است که بتوانید مدیریت زمانی خوبی داشته باشید، اوقات مرده خود را به حداقل برسانید و در ساعاتی که آنلاین هستید به جای وب‌گردی بی‌برنامه، متمرکز باشید.

۱۱- دانشمند و فرزانه و سخنور شوید: لازمه وبلاگ‌نویسی موفق آن است که برای نوشتن هر پست به منابع مختلف سر بزنید، آنها را با دقت بخوانید، نتیجه‌گیری کنید. برای وبلاگ‌نویسی باید دانش زبان انگلیسی خوبی داشته باشید و درک مطلبتان را هم توقیت کنید.

شما باید مهارت‌های نوشتاری خود را ارتقا بدهید و دایره واژگان خود را توسعه بدهید و تمرین مرتب همه این کارها در قالب وبلاگ‌نویسی، شما را آدمی حکیم و البته فرزانه می‌کند.

شما علاوه بر اینکه منبعی از دیتاهای خوب می‌شوید، توانایی استدلال و بحث و مناظره پیدا می‌کنید. می‌توانید از زوایایی بدیع به رویدادها نگاه کنید و در مهمانی‌ها و جلسات، چشم‌ها را خیره کنید!

منبع: یک پزشک - با تلخیص