اگر فقط یک قدم با ایده‌ای که در ذهنت داری فاصله داشته باشی، چه؟
چند بار شده است که ایده‌ای به ذهنتان رسیده، با خودتان گفته‌اید «باید درباره‌اش بنویسم» و بعد، میان کارهای روزمره فراموشش کرده‌اید؟
چند بار حرفی برای گفتن داشته‌اید، خاطره‌ای برای تعریف‌کردن، تجربه‌ای برای ثبت‌کردن یا فکری که دلتان می‌خواسته کسی آن را بخواند؛ اما نوشتن را به روز دیگری موکول کرده‌اید؟
شاید همان نوشته‌ای که هیچ‌وقت ننوشتید، می‌توانست کسی را به فکر فرو ببرد، لبخندی بر لب کسی بنشاند، امیدی در دل کسی زنده کند یا حتی آغاز یک دوستی تازه باشد.
ما معمولاً منتظر می‌مانیم تا حرف مهمی برای گفتن داشته باشیم؛ منتظر یک اتفاق بزرگ، یک تجربه متفاوت یا یک حال‌وهوای خاص. اما حقیقت این است که خیلی از نوشته‌های خواندنی، از اتفاق‌های ساده زندگی آغاز می‌شوند: یک گفت‌وگوی کوتاه، یک اشتباه کوچک، یک خاطره قدیمی، یک سؤال بی‌جواب یا حتی منظره‌ای که امروز از پنجره دیده‌ایم.
وبلاگ جایی است برای ثبت چیزهایی که اگر امروز ننویسیم، شاید فردا فراموششان کنیم.
قرار نیست هر نوشته شاهکار باشد. قرار نیست از همان ابتدا صدها نفر نوشته‌هایمان را بخوانند. کافی است شروع کنیم، تجربه کنیم، یاد بگیریم و کم‌کم صدای نوشتاری خودمان را پیدا کنیم.
شاید نوشته امروزتان فقط چند خط باشد؛ اما همین چند خط می‌تواند شروع مسیری باشد که هنوز نمی‌دانید به کجا می‌رسد.
برای این که به یک نمونه‌ی آغاز نوشتن برسید. به یکی از این سه سؤال پاسخ بدهید و پاسخ خودتان را در وبلاگتان بنویسید:
چه چیزی در زندگی‌ام هست که مدت‌هاست می‌خواهم درباره‌اش بنویسم؟
اگر مطمئن بودم کسی مرا قضاوت نمی‌کند، چه چیزی می‌نوشتم؟
دوست دارم یک سال دیگر، وقتی به وبلاگم برمی‌گردم، چه نوشته‌هایی در آن پیدا کنم؟
لازم نیست پاسخ مفصلی بنویسید. از چند خط شروع کنید؛ بگذارید ادامه نوشته در مسیر نوشتن شکل بگیرد.
شاید امروز فقط یک پست منتشر کنید؛ اما مهم این است که به خودتان ثابت کنید هنوز حرفی برای گفتن دارید.
حالا وبلاگتان را باز کنید. یک عنوان بنویسید و شروع کنید. ایده‌ای که مدت‌ها در ذهن شما مانده، شاید همین امروز فرصت تولد پیدا کند.
بنویسید؛ شاید کسی در گوشه‌ای از این جهان، منتظر خواندن چیزی باشد که فقط شما می‌توانید بنویسید.