هیچ‌کس اهمیت نمی‌دهد شما ناهار چی خوردید


چه وبلاگ‌نویس باشید و چه مطالبتان را در شبکه‌های اجتماعی یا گروه‌های آنلاین منتشر کنید، محبوبیت و تاثیرگذاری شما تابع یک چیز است: اینکه مطالب شما را چند نفر می‌خوانند، چند نفر به نوشته‌های شما اهمیت می‌دهند یا به آن اعتماد دارند. «پادشاهی محتوا» لقبی‌‌‌‌ست که به فضای وب داده‌اند.
در فضای فارسی وب ولی وضعیت تولید محتوا بحرانی است: در بلاگستان، در شبکه‌های اجتماعی و در سایت‌های تخصصی، به جز جزایر تک‌افتاده‌ای که گاه‌گاهی سر برمی آورند، بیشتر محتوایی که هم‌‌‌خوان میشود تقلیدهایی از میم‌های خارجی یا جملات قصار و گزین‌گویه‌ها (و آن هم گاهی تقلبی) ست. مسلما بخشی قابل‌توجه از این مردگی محتوایی را می‌توان به محدودیت‌ها و تهدیدهایی که هست نسبت داد، ولی این مسئولیت را از دوش ما برنمی‌دارد. مایی که مجبوریم چاره‌هایی پیدا کنیم تا لااقل خود را از بحران خلاص کنیم و تولیدکننده محتوایی باشیم که برای دیگران جالب باشد.
چگونه میشود محتوایی ساخت که برای دیگران جالب باشد، مخصوصا وقتی که ایده‌ای به ذهنمان نمی‌رسد؟ یک وبلاگ‌‌نویس در کتاب خود سعی می‌کند به این پرسش پاسخ دهد. در کتاب هیچ‌کس اهمیت نمی‌دهد شما ناهار چی خوردید: یک‌صد ایده برای وبلاگ شما (که به یاد داشتن عنوانش به اندازه خواندن متنش برای زندگی مفید است) نویسنده  با نثر طنازانه و هوشمندانه‌اش یک‌صد الگوی کاربردی پیشنهاد می‌کند که میتواند راهگشای سریعی برای نوشتن در وب باشد.


مقدمه ی نویسنده :
وجهه وبلاگ‌‌نویسی خیلی وقت‌ها برایم الهام‌بخش بوده است. میلیون‌ها نفر هستند که وبلاگ‌‌نویسی آن‌ها را تشنه‌ی نوشتن و انتشار نوشته‌هایشان کرده است. برای بسیاری، وبسایت شخصی‌شان اولین جایی در زندگی‌‌شان ا‌ست که داوطلبانه خود را بروز داده‌اند یا طرحی از خود گذارده‌اند. اتفاق بزرگی‌ست! این انقلابی‌ست در حوزه ارتباط‌های انسانی؛ یک اتفاق شگفت‌انگیز و تاریخی‌ست! این صدای بودن انسان هاست! روشی کاربردی‌ست برای بیرون آمدن از لاک خود و حرف زدن!
پس چرا وقتی کسانی که در سر دغدغه‌ی نوشتار و زبان دارند همدیگر را در خیابان‌ها می‌بینند از شادی به هوا نمی‌پرند و نمی‌زنند قدّش؟ خب، بگذارید اولین پست یک وبلاگ را بررسی کنیم:
سلام دوستان!
خب. و پست دوم:
امروز ناهار ساندویچ خوردم. خیلی خوشمزه بود!
هوم… و سوم:
یه احساسی دارم. نمی‌دونم درباره چی بنویسم.
فهمیدید؟



خوب الان نظریه خودم را برایتان می‌گویم. مثل هر کار دیگر، هنگام شروع کردن وبلاگ نویسی با یک انتخاب مواجه هستید: می‌توانید انرژی خود را صرف ساختن چیزی خلاقانه و نظرانگیز کنید که به پیشرفت اجتماع کمک می‌کند، یا می‌توانید یک «من هَم!» بر کپه‌ی عظیمی که از محتوایِ تکراریِ میان‌‌مایگانِ جهان ساخته شده بیندازید.
می‌خواهید از گرفتار شدن به سندرم «من هَم!» پیشگیری کنید؟ خب، پاسخ در مقابل روی شماست. «هیچ‌کس اهمیت نمی‌دهد شما ناهار چی خوردید» به شما کمک میکند تا پست‌هایی بنویسید که بازدیدکنندگان را هوادارشما می‌کند. از صد ایده‌ای که در این کتاب آمده‌است استفاده کنید و به خوانندگانتان محتوایی تازه بدهید و وبلاگ‌نویسی را به چیزی لذت‌بخش و شگفت‌آمیز تبدیل کنید. سایت شما چنان خواهد درخشید که متعجب به انگشتان روان و درحال‌تایپ خود چشم خواهید دوخت.


اگر برایتان جالب است می‌توانید این صد ایده را، که می‌تواند دستور زبان شما در وبلاگ‌نویسی یا شبکه‌های اجتماعی باشد در پست‌های بعدی دنبال کنید. کتاب «هیچ‌کس اهمیت نمی‌دهد شما ناهار چی خوردید» در پنج فصل تنظیم شده است که ما هم به همین ترتیب آن را برای شما دوستان عزیز قرار خواهیم داد:


فصل یک – پانزده دقیقه وقت دارید؟
فصل دو – نیم ساعت تلویزیون را خاموش کنید.
فصل سه – یک ساعت در برابر مانیتور.
فصل چهار – آسوده و آرام بنویسید.
فصل پنج – مانند یک نویسنده واقعی.


منبع : یک پزشک

  • 3 stars
    زمانی
    نظر از: زمانی
    1393/10/08 @ 04:38:58 ب.ظ

    زمانی [بازدید کننده]

    سلام..خوب بود..تشکراززحماتتون..

    یازهرا110

  • نظر از: تارا
    1393/09/29 @ 03:10:51 ب.ظ

    تارا [عضو] 

    خوبه . متشكريم از نكات مهمي كه اشاره شد.
    البته اگه همسنگر ها ي مجازي وبهاشون تخصصي تر و ويژه بشه شايد در بازديد و رضايت مراجعه كننده بي تاثير نباشه. مثلا از اين وبلاگهاي فعال و موفق چند تايي شون در موضوعات ديني اخلاقي كار كنند. چند تايي در موضوع كودكان قصه. بازي .تربيت و..فعال باشن. براي دانلود صوت و ويديو برخي اعضا متمركز كار كنند. وب هايي هم باشه كه به مطالب درسي نمونه سوالات و كتابها و…اشاره داشته باشه و به همين ترتيب..

  • نظر از: 313
    1393/03/13 @ 10:32:46 ب.ظ

    313 [عضو] 

    سلام. ممنونم از این مطلب زیبای شما.
    من هم با اینکه هر کسی خودش وبلاگ را بنویسد موافقم. چون باعث میشه شخصی وبلاگ نویس با اطلاعات زیادی وارد فضای مجازی بشه و صرفا نشخوارِ نشخوار شده دیگران را نشخوار نکنه.می دونم ضرب المثل خوبی نیست ولی واقعیت داره.چون هیچ کس به خود زحمت خواندن چند کتاب برای نوشتن مطلب جدید و به روز را نمیده. و حرف جدیدی برای گفتن نداره. چون به عقیده بنده علم، علم می زاید. و این باعث تولید و پیشرفت علم در همه دوران است.
    التماس دعای فرج

  • نظر از: محب الشهدا
    1393/03/08 @ 08:51:25 ب.ظ

    محب الشهدا [عضو] 

    سلام همسنگرگرامی.ممنون از پست خوبتون
    التماس دعای عاقبت بخیری وشهادت

  • 5 stars
    نظر از: مدیریت استان مازندران
    1393/02/29 @ 12:49:27 ب.ظ

    مدیریت استان مازندران [عضو] 

    سلام
    مطلب بسیار جالبی بود. بنده هم مشتاق شدم این کتاب را بخوانم. مطلبی که در مورد کپی کردن فرمودید و این که اکثر وبلاگها ایده ای کار نمی کنند واقعیت تلخی است. به نظر بنده انسان یک خط مطلب خودش بنویسد بهتره تا چند صفحه مطلب کپی.
    البته این که دوستمان در کوثر نور اشاره کردند درسته منتهی در برخی از مواقع و از سایتهای ارزشی.
    موفق باشید.و باز از این کارها بکنید.

  • نظر از: جانقلیان
    1393/02/27 @ 10:33:56 ب.ظ

    جانقلیان [عضو] 

    باسلام اتفاقا خیلی زیبا گفته شده من خیلی دوست دارم این کتاب را از کجا میشه تهیه کرد؟ ممنون
    ______________
    سلام
    کتاب هنوز به فارسی ترجمه نشده است. فصل به فصل از سایت منبع پیگیری و درج خواهم کرد
    موفق باشید

  • نظر از: 8812205689
    1393/02/27 @ 09:01:19 ب.ظ

    [عضو]

    سلام جالب بود حتما پیگیری میکنم مطلبتونا
    ولی این که که کپی کردن مطالب کلا نهی بشه من قبول ندارم کپی کردن از وبلاگ ها به نظر من کار درستی نیست چون وبلاگ ها تلاش شخصیست
    کپی از سایت ها که به عنوان یک منبع شناخته میشه اشکالی نداره
    هدف رساندن مطلب با محتوای عالییه حالا مهم نیست از کجا کپی شده باشه از کتاب یا از سایت !!! شاید کسی با خوندن مطالبمون باعث تغییراتی تو زندگیش بشه البته امیدوارم مطالبم از اون دسته باشه
    و شما به عنوان پشتیبان وبلاگ چون هر روز با مطالب متفاوت رو به رو میشید و شاید هم تکراری باشن بیشتریاش از این موضوع کپی کردن بیشتر رنج میبرید ولی من به عنوان مدیر وبلاگم اول سعی میکنم خودم از مطلب خوشم بیاد و بعد خواننده وبلاگم چون این مطلب انتخابی برای خودم و امثال خودم تازگی داشته که به عنوان یک پست جدید ازش استفاده کردیم ولی خوبه که لا ب لای مطالبمون از نوشتن خاطرات روزانه خود یا دیگران هم استفاده کنیم در صورتی که درس زندگی یا دینی بده
    البته همه اینها نظرات شخصی بنده است و خواندن این کتاب هم خالی از لطف قطعا نخواهد بود منتظر انتشار مطالبتون هستم
    __________________
    سلام
    متشکرم
    کپی کردن مطالب ، بازدید وبلاگ شما را کم میکند. گوگل وبلاگ شما را در صدر یافته های خود قرار نخواهد داد .
    در اصل شما منبعی برای دوست داشته های خود هستید نه جایی برای خوانده شدن … و این ارزشی نخواهد داشت
    بحث روی این سامانه و مطالبش نیست . شما کل فضای مجازی را ببینید .

نظر دهید

آدرس پست الکترونیک شما در این سایت آشکار نخواهد شد.

URL شما نمایش داده خواهد شد.
بدعالی
This is a captcha-picture. It is used to prevent mass-access by robots.
عبارت تصویر را بازنویسی نمائید. (غیرحساس به حروف کوچک و بزرگ)